Lastige dagen

Er is toch redelijk wat gebeurt deze week en ze is nog niet eens om.

Vorig weekend stootte ik vanwege een snoezig, schattig poesje het laatste van mijn bier om over mijn laptop. Het gevolg is dat er enkele toetsen niet meer werken. 

Ik heb het na'venant wel gehad met deze laptop. Hij heeft al twee nieuwe schermen gekregen, een nieuw moederbord, de rechter muisknop doet het niet meer en nu dus ook enkele toetsen. Daarom heb ik besloten om een nieuwe laptop te kopen.

Hoe komt het eigenlijk als er een deel keyboard toetsen kapot zijn dat je toch nog een blog update typt? Dat is een goede vraag. Omdat ik redelijk lang moet wachten op mijn nieuwe laptop heb ik een zeer goedkope oplossing gevonden. Namelijk een flexibel silicone toetsenbord via usb. Dat is zeer handig want ik kan het gewoon oprollen en wegsteken als ik het niet gebruik. Of vanop afstand typen :P

Swoit, omdat het nog niet genoeg was kreeg ik deze week ook nog eens platte band. *Zucht* Vandaag moest ik dan met de bus naar 't school maar heb ondertussen de band al vervangen. Ik weet niet wat de maximum aan rustinnekes is voor een binnenband maar 4 vond ik toch genoeg om te mogen vervangen.

Voor de fans, de nieuwe CD van Mumford & Sons is geweldig goed! Die Britten kunnen er wat van! Hier een voorproefje van een leuke meezinger genaamd "I Will Wait". Ze hebben natuurlijk nog talloze andere plezante meezingers! Zeker de moeite om eens op te zoeken als je ze nog niet kent. Ik zou dolgraag eens naar een optreden van hun wille gaan, maar dat zal nog even duren denk ik zo.

Na een hele tijd op 5 snaren gespeeld te hebben heb ik toch maar mijn snaren vervangen op mijn Spaanse gitaar. Op zich had ik nog maar een keer snaren moeten knopen aan de brug van een klassieke gitaar. Die ene keer was dan nog wel voor mijn liefje ook :P Nu ging het goed voor de eerste 5 snaren tot de laatste en dunste snaar. Voor een of andere reden vond die snaar het plezant om los te springen aan de brug tijdens het op spannen. Je denkt "ooh dat valt wel mee." Maar ik verzeker je, je verschiet je een bult bij de eerste keer.

Verder is er niets echt speciaals meer gebeurt, het gewoonlijke dus zoals studeren, een dikke zoen voor mijn liefje en nog eens studeren.

De foto's van men kot volgen nog, misschien morgen als ik tijd vind (en mijn kamer heb opgeruimd :P )

Groetjes

Ongelooflijk maar waar!

Het is verdorie lang geleden dat ik nog iets op mijn blog schreef maar het zijn dan ook drukke dagen geweest. Het terug naar huis komen was echt de moeite. Zeer plezant om de vriendin eindelijk terug te kunnen vastpakken en in persoon te praten. (niet via skype, daar waar een virtuele knuffel toch niet hetzelfde is dan een echte). Ondanks de nodige rust was er toch nog steeds veel werk aan de winkel. Mijn thesis is dan ook maar juist op tijd klaar geraakt. (met dank aan de steun en hulp van mijn vriendin en de hulp van mijn mentor in Ierland.) Het is grappig maat het is waar, in mijn Nederlandstalige samenvatting van mijn thesis staan wel geteld 4 typefouten. *Kuch kuch* Ja vier maand alles in het Engels moeten doen, heel de thesis in het Engels schrijven en dan een stukje nederlands,... Jah dan gaat dat niet goed mee hé. Dat kan je goed zien aan het feit dat ik ergens "and" schreef i.p.v. "en". *zucht*. Gelukkig had de jury dat niet eens opgemerkt en konden ze er zelfs mee lachen als ik het vertelde. De thesis verdediging verliep dan ook direct heel goed. Er was maar anderhalve vraag waar ik niet kon op antwoorden uit de 10 vragen die ze stelde. En de sfeer was zeer goed. Na enkele mopjes, wat gelach, vriendelijkheid en natuurlijk een halfuur spanning was het al voorbij en het resultaat mag er wezen. 

Op het praktisch gedeelte van mijn stage, zijnde de stage zelf in Ierland scoorde ik al een 18/20. Ondanks dat ik zulke goede punten scoorde voor mijn stage moest mijn thesis natuurlijk ook goed zijn. En ja hoor niet minder dan een 17/20 scoorde ik voor mijn boekje (thesis) en presentatie. 

Naast mijn thesis had ik ook nog 2 examens en taken te maken. De knappe lerares A. (vriendin) heeft me alles uitgelegd over de vakken Bedrijfsomgeving en Milieuzorg. Dat was wel nodig want de lessen had ik niet kunnen volgen (zat in Ierland) en een saaie cursus van Bedrijfsomgeving, over de 90 pagina's, leren op mijn eentje zag ik niet zitten. En de taken voor Milieuzorg waar ik vaak niets van begreep werden ook goed toegelicht door dezelfde knappe lerares. Deze twee vakken zijn toch ook tot een goed einde geraakt. Het examen van Bedrijfsomgeving van veel makkelijker dan verwacht en was een plezante babbel met de docent. 

Het andere examen dat ik nog had was van Kunststoffen en Polymeren (Deel 2). Een vervroegd herexamen. Zo kan ik dan in Juni afstuderen i.p.v. in September. 

Toen ik terug kwam van Ierland had ik gekozen om dat weekend niets te doen voor 't school. Zo kon ik dan een hele dag met de vriendin bezig zijn en de dag erna gaan MTB'en . Maar euh.... niets was minder waar. Die zondag was het een heel warme dag en besloot ik om pas in de namiddag te gaan MTB'en. Men moeder vertelde dat de voorste band plat stond. Nou goed, de fiets nakijken met wat meer aandacht aan de voorste band. Goed, de band stond terug plat na een uurtje dus zat ik met een gaatje. De binnenband er uit alles na kijken, en ja.. twee grote doorns dwars door mijn buitenband. Allee banden plakken nog eens nakijken en terug er in. Pompen maar ....     

*KNAL* 

eeeeuh.... Ons spinnende moeder en ik verschoten ons bijna een ongeluk. ik zat net aan 2 bar en de binnenband sprong. Een scheur ter hoogte van de sjoepap in de lengte van de band met een afmeting van 25 cm.

Vreemd. Ik had alles nagekeken, er stak niets meer in de buitenband en de band floept om mijn velg alsof het niets is dus knellen zou me vreemd lijken. Swoit, hopen dat ik nog een reserve heb liggen. 

Allee tweede poging. Eerst nog eens alles nakijken en dan terug de band er op. Deze keer het laatste van de buitenband aan de overzijde van de sjoepap. Dus geen knelling aan de sjoepap mogelijk. Pompen maar....

*KNAL*

eeeeuh... jah.... De pret was voorbij. Het was zondag, de winkels zijn toe, geen reserve binnenbanden en de goesting was ook voorbij. De band had op dezelfde plaats een scheur. Nogmaals alles nagekeken en deze keer niet alleen en ik maar we vonden geen boosdoener. 

Indien er een fietsenmaker de blog zou lezen, heeft u enige verklaring? 

Swoit. Na de zondag heb ik geen tijd meer gevonden tot halverwege mijn examens eens ik kon gaan MTB'en (deze keer met zomer banden). In het totaal ben ik nog maar 2 keer gaan MTB'en sinds ik terug ben van Ierland maar het was al ongelooflijk. Ik heb ondertussen de groene Bloso route van Rotselaar al eens gedaan met de helft van de blauwe lus. En ik moet zeggen dat het wel een leuke lus was, was het niet dat ik bijna onder een auto stak. Zal er al maar bij vertellen dat het absoluut niet mijn schuld was. Ik stond stil nog een goede 5 meter verwijderd van de haaientanden in het midden van mijn rijvak (ja hoor aan de rechterkant van de straat, en ik was aan't zoeken naar de Bloso plakaatjes) toen er ineens een monovolumewagen zijn bocht volledig afsneed, dus op mijn vak reedt en op nog geen meter van mij ineens alles toeslaat tot een paar cm verwijderd van mij. Ik stond nog met men rechter voet in de klikpedaal en wist even niet wat er gebeurde. Maar ik kan je zeggen mijn hartslagmeter begon te tuuten omdat mijn hartslag te hoog was. Die gast keek vreemd naar mij met een verbaasd gezicht en ik was blij dat ik niet tegen de motorkap plakte. Ik had mijn eerste zwaar MTB ongeval toch anders ingebeeld dan onder een wagen. Gelukkig was dit ook niet het geval. Swoit hierna deed ik nog de groene lus van Holsbeek en man man man heb ik me dat beklaagt. Het had in de voormiddag hevig geregend en ik dacht dat het met zomerbandjes nog wel ging lukken. Eerst en vooral heb ik zo'n 5 km omweg gereden omdat de plakaatjes niet zichtbaar waren of er gewoon geen meer stond. (na werken aan een straat bevoorbeeld) Dan kwam ik uiteindelijk aan de eerste echte berg en Oh mijn god, wat een berg was me dat. Zag er heel plezant uit maar eeeuh... te veel modder en te lang om helemaal tot boven te geraken. Op heel de route heb ik alleen de eerste berg voor de helft te voet moeten doen omdat ik geen grip meer had en me vast reed in de modder. Er waren ook een paar zeer interessante afdalingen tussen, gaande van heel snel tot zeer technisch. Het heel snelle stuk was aangenaam en rustgevend. Gewoon op de baan, recht naar beneden, geen zijstraten en tegen een topsnelheid van 57 km/h. De technische afdaling was ook super plezant maar wel een beetje angstaanjagend. Een diep uitgesleten pad met kronkels, diepe drops, takken, modder, stenen en steile aarde muren. 

Al bij al is dat een mooie route van twee sterren (uit 3). Als ik deze kan, tegen dat men broertje afkomt zal ik al wel wat skills hebben :P 

Voor de rest heb ik niet meer kunnen gaan MTB'en maar heb ik wel genoten van de dagen. Het was dan ook plezant om met de vader van A. naar zee te gaan om te werken aan de chalet, om te helpen voor U. haar feest en om veel mensen te doen lachen tijdens het feest. 

Gisteren had ik dan ook eindelijk terug een dagje rust en was de shopping spree met ons moeder zeer gewenst. Van kleren, tot de zoektocht naar aluin (bij André Thiry) en het winkelen in Stone Manor. An absolute pleasure!

Maar waarom schrijf ik nu deze blog, wel omdat ik morgen op vakantie vertrek en volledige rust zal hebben met mijn schatje. Vandaag is het nog proclamatie en zal ik mijn diploma eindelijk ontvangen. 

Oh oh en de blog na mijn vakantie zal hoogstwaarschijnljik over het Higgs Boson deeltje gaan!!!! Hou de oren scherp zeker op de 4de Juli want dan gaan ze vanuit het onderzoek in CERN hun resultaten publiek maken!!!!!! Ik ben kei benieuwd naar het historisch veranderend onderzoek!!! Ik zal me na de vakantie bijschaven over het deeltje en jullie proberen een "amateuristische" blik te geven over wat dit nu juist inhoud. Ik ben benieuwd of het gaat lukken. 

Groetjes, niet meer vanuit Ierland maar terug vanuit België,

Een bedenkelijke glimlach

Je kan het niet geloven maar ik heb eindelijk het mysterie opgelost. Welk mysterie?

Wel al een tijdje geleden bekwam ik vreemde waardes tijdens mijn UV titraties. Mijn UV titraties zijn onderzoek naar bindingssterkte tussen gastheer (host) en gast (guest). En in een paar posts geleden (zie hier) legde ik kort en simpel uit hoe dit in zijn werk gaat maar natuurlijk vertelde ik niet alles. Meer er over straks.

Een UV Titratie is een spectrofotometrische techniek waarbij cuvet met het te onderzoeken staal in het toestel wordt geplaatst, een bepaalde golflengte van een lichtbron wordt doorgelaten en door het staal gestraald. Indien het staal goed absorbeert bij deze golflengte zal de lichtintensiteit (I) afnemen. Hieronder is een simpele weergave terug te vinden.

fig. 1 Schema

korte uitleg over schema:

- Source: (licht)bron

- Monochromator: bepaald 1 golflengte (van het Griekse mono = 1, chroma = kleur)

- Dispersion device: een prisma dat het licht breder opsplitst om gescheiden te worden

- Slit: zijn nodig om alleen de gekozen golflengte door te laten

- Sample: staal dat in een cuvet zit

- Detector: meestal een DAD (Diode-Array Detector) maar daar ga ik nu niet over beginnen. 

In mijn geval wordt er ook nog een blanco cuvet in het toestel geplaatst en wordt de straal gesplitst en tegelijkertijd door beide cuvetten gestuurd om zo de gemeten absorbantie van de blanco van het staal af te trekken. Wat zit er in de blanco, wel alles behalve het te onderzoeken staal zelf. Een voorbeeld: mijn vast staal moet worden opgelost in een bepaald solvent. Dus dan zit er in mijn blanco enkel het solvent en geen staal. Waarom eigenlijk? Omdat het solvent zelf ook absorbeert en dit willen we niet zien. We willen enkel de absorptie van ons te onderzoeken staal. Dus wordt de absorbantie van het solvent van de totale absorbantie van het cuvet met staal afgetrokken. Voor de liefhebbers hier is een schema van zulks toestel, klikkerdeklik hier.

In mijn techniek wordt elke golflengte van 500 tot 260 nm afgegaan om te zien bij welke golflengte de gastheer (staal) het meest absorbeert. Dit geeft dan een uniek spectrum met een bulten en putten. (zie volle groene lijn op figuur 2)

Om de bindingssterkte van de gastheer te bepalen met een bepaalde gast worden er steeds kleine hoeveelheden van deze gast toegevoegd. Indien de gast bindt met de gastheer vormt hij een nieuw molecuul met opzich weer een uniek absorptie spectrum. In mijn geval is dit een complex vorming. Indien het complex een 1:1 binding aangaat (dus 1 gastheer bindt met 1 gast) zal bij het toevoegen van een equivalente hoeveelheid gast als gastheer de absorbantie maximaal zijn (zie gestreepte groene lijn). In meeste gevallen is de binding sterk genoeg en zal na het toevoegen van meerdere equivalenten geen stijging in absorbantie meer voorkomen. Hieronder heb ik een voorbeeld geschetst voor jullie. Visueel is alles altijd beter :P 

 Wanneer het bindingsevenwicht nog niet bereikt is door onvoldoende gast zal een tussen vorm voorkomen (zie grijze lijnen). Dit soort verandering in absorbantie noemt met een shift. (In NMR wordt deze term ook rijkelijk gebruikt).

Wat was nu juist het probleem? Juist ja, dat ook nog :P

Wel uit mijn waardes bleek het complexvorming niet zo te verlopen zoals verwacht. Na wat nadenken kwamen we (mentor en ik) op het idee om een Job plot uit te voeren (genoemd naar de uitvinder). Dit zou achterhalen wat voor soort complexvorming er plaatsvindt. (3:1, 2:1, 1:1, 1:2, 1:3, ....) 

Omdat we met wat problemen zaten over de methode zelf dachten we ook ineens een verdunningsreeks te doen. Het Job plot gaf het correct antwoord maar toch nog steeds iets vreemds. 

De verdunningsreeks gaf ook vreemde waarden, heel vreemde waarden. 

Normaal gezien zou bij een verdunning de absorbantie moeten dalen, zoals de wet van Lambert-Beer ons verteld. 

A = C x ԑ x d

A: absorbantie (eenheidsloos)

C: concentratie (mol/L)

ԑ: absorbantie- of exctinctiecoëfficiënt (L/(mol cm))

d: de weglengte door het cuvet (meestal 1 cm)

Een geleidelijke daling in absorbtie door verdunning van de concentratie. Spijtig genoeg kreeg ik niet zo'n mooi spectrum. Maar bij de verdunning kreeg ik een shift zoals te zien in figuur 2. Niet helemaal hetzelfde maar ongeveer. Het was het rechtse spectrum tot op het voorlaatste moment en dan sprong het naar het origineel spectrum (begrijp je?). Dit is natuurlijk niet goed. 

De mentor en ik konden eerst geen verklaring vinden voor het fenomeen tot we op het idee kwamen van zelf associatie. Indien de gastheer met zichzelf zou binden zou dit zorgen voor een ander molecuul dus een ander spectrum. Dus de volgende dag probeerde ik een paar tests om te zien wanneer de geleidelijke overgang is tussen vrij molecuul en de zelf associatie. Uit deze test kwam gewoon hetzelfde resultaat. Tot op het voorlaatste moment was het het rechtse spectrum en dan plots *poof* stond hij links voor het origineel (100% gastheer) spectrum. Het maakte niet uit hoe klein de verdunning ook was. (zelfs bij 1% verdunning)

Wat kan het solvent, hoe minimaal mogelijk, nu doen aan een staal dat zelf is opgelost in hetzelfde solvent? We waren radeloos. Geen flauw idee. We waren al over de stappen heen gegaan, om te zien of ik iets fout deed, om te zien of ik wel steriele pipettentips en pasteur pipetjes gebruikte, enz. Niets leek logisch en ik deed niets fout. 

Tijdens de busrit terug naar huis met de mentor kwamen we op een andere theorie. Dat het misschien iets kinetisch was. Omdat het solvent de mogelijk heeft om de gastheer te deprotoneren kan dit leiden tot een nieuw molecuul met uiteraard weer zijn eigen uniek absorptie spectrum. Maar dat het dan na een tijdje de protonen terug geeft, eens het equilibrium (evenwicht) gevormd is. Dus kinetisch, beweging, interactie, ... . 

De volgende dag ik met volle moed terug aan het werk om onze theorie te gronden. Eeeuh ja... ik moet niet veel meer zeggen zeker. 

Het mysterie doolde verder in ons hoofd terwijl ik de rest van mijn UV titraties afmaakte. "Er is geen logische verklaring voor." Mijn mentor is een post doc. Dus hij heeft 2 doctoraten. Als hij het niet ziet moet het wel iets vreemd zijn. Misschien zelfs iets nieuw?

Vorige week vrijdag moest ik de allerlaatste titraties doen, maar fijn was anders. Mijn resultaten waren enorm vreemd en het was gewoon afschuwelijk om te zien. 

Geen uitleg voor, radeloos...

Mijn mentor kwam toevallig langs en keek met vreemde ogen naar mij, ik vertelde hem, "het is nog erger dan ervoor met deze gast. Ik heb de concentratie al moeten aanpassen om iets meetbaars te kunnen krijgen maar het lukt niet." Hij wist niet wat zeggen. Sprakeloos...

Tijd om uit de doos te denken.

Ik kwam met absurde ideeën af en mijn mentor sprak eerst "tegen" en op het einde van het gesprek zag hij mijn ideeën wel als goed (grappig om te zien). We hadden niets te verliezen (dachten we). 

Vorige week vrijdag heb ik dan uiteindelijk het mysterie kunnen oplossen. Alhoewel het goed is was het eigenlijk geen goed nieuws. 

Uit mijn resultaten blijkt dat het glazen pasteur pipetjes die ik gebruik om mijn stoffen te mixen in mijn cuvet gecontamineerd is met iets. Zelfs vers uit de doos. Met andere woorden al mijn UV titraties zijn plots onbetrouwbare waarden geworden. Dit is niet echt iets dat je wil net voor je laatste week van je stage.

Ik zal gerust al even wat vragen beantwoorden:

Gevolg?

B. moet proberen al zijn UV titraties (35) opnieuw te doen in 1 week tijd.

Wat had B. origineel gepland?

Dit was geen labo week maar een schrijf week omdat de thesis niet vorderde tijdens het labwerk. 

Hoe gaat het met B.?

Mentaal eronderdoor, dit weekend heeft hij niet veel geslapen, hij is uitgeput en de week is nog maar net begonnen. 

Vandaag heeft hij meer dan 6u aan een stuk door gewerkt aan zijn UV titraties, heeft geen tea-time kunnen nemen in de ochtend en heeft geen lunch pauze genomen in de middag. Had gedaan met werken tegen dat de werkuren om waren, heeft dan zijn lunch gegeten en is naar huis vertrokken. 

Hoe ziet de toekomst er uit voor B.?

Labowerk overdag en schrijven 'snachts. *zucht*

Wanneer schreef B. dit?

over het weekend verspreid.

Waarom?

omdat hij anders zot werd.

Heeft hij ook nog genoten dit weekend?

Ja vrijdag zijn we gaan paintballen, daar heb ik op een tactische manier mijn frustratie deels kunnen weg schieten. En ja hoor ons team heeft geowned! We hebben er wel wat letsels aan over gehouden maar het was het waard. Diezelfde avond heb ik dan ook voor de allereerste keer gesnookerd en afscheid genomen van L. omdat haar stage ten einde is gelopen. 

Ik hoop dat het interessant en duidelijk was. Ik heb geprobeerd om zo weinig mogelijk over mijn stage zelf te praten vermits het beroepsgeheim is. En natuurlijk heb ik ook niet alles verteld want dat zou de zaken alleen maar ingewikkelder maken voor de niet chemici onder ons.

Ik zou wel willen groetjes geven maar daar ben ik te moe voor. 

Bedankt om het te lezen

B. vanuit Ierland